To mój Pan, wiele mi uczynił…

Dzisiaj jeszcze przed mszą świętą był wystawiony Pan Jezus w Najświętszym Sakramencie Ołtarza. Nałozyłem albę i siadłem w ławce w prezbiterium. Obróciłem się bardziej tyłem do ludzi i patrzyłem na Niego. Tylko to się liczyło. I w mojej głowie rozbrzmiała pieśń: ,,To mój Pan, wiele mi uczynił, On moim Bogiem. To mój Pan wiele mi uczynił, On mnie uzdrowił”.
Cały czas leci mi ona w głowie i porusza moje całe serce.

Wczoraj pisałem, że może Go nie widzisz, nie czujesz (ale On nie jest od czucia, bo Pan Bóg to nie kiełbasa) w swoim życiu. A czy próbowałeś/próbowałaś, drogi bracie/droga siostro, Go dostrzec w swoim życiu?

Wiele osób pewnie Ci już to mówiło, ale zobacz: obudziłeś/aś się dziś rano. Nie każdy dostał taką łaskę jak Ty. (Wprawdzie niektórzy mają większe szczęście i mogą się cieszyć niebem, no ale 😀 ). Zjadłeś/aś śniadanie. Może się pomodliłeś/aś. Rozmawiałeś/aś z samym Bogiem! Urodziłeś/aś się w rodzinie chrześcijańskiej (a jeżeli nie to Pan daje Ci tego bloga, żebyś poznał trochę chrześcijaństwo), umiesz czytać. ,,Wiele mi uczynił”!

Jakże często odpowiadam niewdzięcznością na dary Boga. Jak bardzo wymagam od Niego nadzwyczajnych znaków i cudów. On może je dawać, ale czy nie lepiej dostrzegać Pana w codzienności? Bo co się stanie kiedy ,,proroctwa ustaną, języki przeminą”? ,,Czy będę wtedy, gdy pozostanie miłość?” – pyta zespół rockowy ,,Porozumienie”.

Od kilku lat zastanawiam się jak to mają ludzie niewierzący, którzy nie znają Boga lub chrześcijanie tzw. ,,niepraktykujący” (czyli nie-chrześcijanie), którzy nie utrzymują z Nim relacji. Co taki człowiek robi, myśli, kiedy idzie do szkoły, pracy lub z niej wraca? Ja zawsze sobie jakoś tam rozmawiam z Panem Bogiem. Zazwyczaj w myślach, ale jak nikogo nie ma wieczorem na ulicach to czasem i na głos. Jak to jest, kiedy coś się uda i ja przypisuję to sobie? Bo zazwyczaj kiedy coś się nie uda, to obwiniamy za to Pana Boga. Takie śmieszne nie-chrześcijańskie patrzenie: ,,Tyle pracowałem, aż w końcu MI się udało, ale JA to jestem super” czy ten drugi aspekt: ,,Boże, dlaczego tak się dzieje?! Dlaczego MI się nie udało?! Jak mogłeś MI to zrobić?! Przecież podobno jesteś dobry, przecież się modliłem, więc powinieneś spełnić MOJE prośby”.
Jeden ksiądz mówił, że kiedy w moim życiu jest ciągłe ,,JA, JA, JA”, to potem niezłe jaja z tego wychodzą.

Muszę dopuścić Boga do swojeg życia, zacząć zauważać Go w najprostszych rzeczach, pozwolić Mu działać i wyzbyć się ze swojego JA.
Dlaczego? Ponieważ:

Póki pokładamy nadzieję w innych, dopóki szukamy rozwiązania problemów naszego życia za pomocą własnych tylko sił i możliwości albo przy pomocy innych ludzi, dopóty żyjemy w złudzeniach. Dlatego Bóg w swej mądrości i dobroci tak nas prowadzi, że przeżywamy kolejne rozczarowania. Walą się różne budowane przez nas zamki na lodzie i stajemy oko w oko z rzeczywistością. Pan Bóg ma swoje sposoby na nas i pozwala nam próbować, żebyśmy doświadczyli swojej niemocy, żebyśmy się upkorzyli, żebyśmy namacalnie poznali, że bez Pana Boga nic nie zrobimy. Dlatego też niepowodzenia w życiu wewnętrznym, w naszej pracy nad sobą wcale nie są takim wielkim nieszczęściem, jak nam się czasem wydaje. Bylebyśmy nie rezygnowali, tylko ciągle próbowali. A nie po to próbujemy, żeby nam się udało, tylko po to, żeby doświadczyć, że nie potrafimy sami, wobec tego musimy się zwrócić do Boga i Jemu zawierzyć, Jemu zaufać. I Pan Bóg tak długo nam nie da powodzenia w pracy wewnętrznej, póki się tego nie nauczymy na pamięć i naprawdę w to nie uwierzymy dogłębnie

Nie traktować Pana jako Osoby, której po modlitwie wystawiam rachunek co ma mi spełnić, bo ,,JA przecież się modliłem”.
Ale o tym w następnym wpisie 🙂

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *